دکتر غلامرضا طیرانیان - وکیل پایه یک دادگستری

مقالات حقوقی و اجتماعی

قیام برای اقامه حق


قیام برای اقامه ی حق

    ایام، ایام ماه محرم است. هیچ زبانی جز با نام والای حسین (ع) قادر نیست درباره خون و شمیشر، که مظهر قیام حق و عدل است، در این ماه سخن آغاز کند و یا سخن را به پایان بَرَد.

    حسین، خون خدا، زاده ی رسالت و فرزند امامت بود. بر او فرض بود برای صیانت از بنای تازه ی اسلام به قیام برخیزد تا با اقامه ی حق، باطل کند نیرنگی را که از پیوند ثروت و قدرت، جهان اسلام را تسخیر کرده بود.

    او اسوه ی نماز بود که مبارزه ی خود را برای درمانِ بشریت جاهل زمان آغاز نمود و مسیر زندگی آیندگان را گشود. حادثه ی حسینِ خون و اشک را به هم آمیخت، خون از قیام که با اراده ی خویش برگزید و اشک از مصیبتی که لاجرم از قیام بر می خیزد، ولی آن بزرگ برای اشک قیام نکرد، قیام کرد تا خون در رگ های حق طلبان به جوش آید و از این خروش حاکمان ستمگر سرنگون شوند. اما حاکمان تاریخ از خشم حسینیان بیمناک بودند که در پایان محرم پایه های قدرت آنها متزلزل گردد.

    ثروت و قدرت جهتی واحد یافتند و اشک و ناله و نوحه را اساس نهضت حسینی نمایاندند، خون فراموش شد و شمشیرها در نیام به کناری افتاد و از عاشورا نسخه ای و مجالسی آراستند آرام بخش که ستمدیده در برابر ظلم سربزیر افکند و بر سر سفره طعام حسینی خاموش بنشیند و در پایان نیز ظرفی از طعام در دست، شکرگذارد که راه حسین شهید را پیموده است!

    البته درک پیام و حال الهی حسین(ع) دشوار است. ما چه می دانیم که روح مقدس و پرشور این مرد خدا، این خون خدا در احیاء دین خدا و آنگاه که روی به آسمان پرواز فرمود، چگونه می اندیشید. آیا او برای جاری شدن اشک ها، جان خویش را فدای دین خدا کرد؟!



+ دکتر غلامرضا طیرانیان ; ۱:۳٩ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٩/٩/۱٧
comment نظرات ()